Sunday, September 11, 2011

Chapter Fourteen (Ending part 2)

dito na ako sa umpisa mag A/C para wala nang satsat sa dulo.. haha

bakit ba ayaw nyo pa matapos 'to? pwede magbigay ng reason? haha
mahihirapan na po talaga kasi ako pag hindi ko pa tinapos ngayon.. mahahati yung isip ko dito tsaka sa school works ko, di naman pwede dahil priority ko po pag-aaral as of now.. kaya pasensya na po talaga.. pero pinagiisipan ko din naman kung gagawan ko ng sequel kasi sa sem break ko naman wala akong gagawin.. ayun, o kung hindi sequel, bagong FF na lang.. pero sa SEM BREAK pa yan ha? at kung may papasok din na idea saken.. depende talaga sa mga bagay bagay.. hehe

pasalamat po kayo sa mga kumota sa comments isa sila sa rason kaya may update ngayon.. haha, wala na akong maipang bablack mail kaya sige na! ignore nyo na ng bongga ang comment box.. -_____- wag na kayong mag comment, maiintindihan ko naman eh.. kahit pa open sa anonymous user yan kung hindi nyo talaga trip edi wala.. :/


pasalamat din kayo sa kantang to kasi eto ang major na nag pa-emo saken kaya nakasulat ako.. haha OMG!! Jay ng buhay ko!! huhu, pangarap lang kita.. :(

PANGARAP LANG KITA by Parokya ni Edgar
 


salamat pala sa laaaahhaaaaaattt ng sumuporta, sa lahat ng napilitang mag comment dahil sa kakulitan ko.. haha at salamat sa mga nag eencourage at sa mga pumepressure saken.. haha, pag pressured ako feeling ko mas nag fufunction utak ko eh.. lol xD

salamat po talaga! sa mga new found friends ko, sana anjan padin kayo kahit matapos na to.. at sana pag may gawa ako, basahin nyo uli.. wag kayo mag sawa saken.. hehe :P

eto na po.. pasensya sa kadaldalan ko

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

His POV

what is she doing here?!

“what are you doing here?” I asked
she smiled then she showed the post-card I sent to her while we were in Malaysia
that post-card has the address of the Hotel Lailah and I have stayed at.

“but --”
“I can‘t marry someone I don’t love, right?” she said smiling

“umm, by the way I thought you two want to have a picture?” she said referring to Lailah
“ah, yeah over here” Lailah pointed

I followed

“no! just me, I look like a dwarf next to you” she suddenly said, so I stopped at my tracks
Jestine smiled at her and took her picture

Jestine is still looking at Lailah so ..

“she‘s Lailah .. the one I ... had a tour with the past week” I said
I don’t know how to introduce Lailah to Jestine. this is so sh*t!
I don’t know the status of our relationship so I don’t know how!! 
for goodness sake, why did Jestine suddenly showed up?!

“hi, I‘m Jestine. his Girlfriend” my eyes widen as she introduced herself to Lailah

I looked at Lailah and she’s showing that fake smile of hers again
“nice to meet you” then she shook Jestine’s hand

“umm, I‘ll go ahead now.” she said then grabbed her luggage

Jestine on the other hand wrapped her arms around mine as Lailah get in the cab


Her POV

andito na ako sa taxi, umiiyak, wala na akong pakialam kung anong isipin ni manong driver!
babayaran ko naman sya pagdating ko sa airport eh, ang hindi ko lang talaga matangap, yung nangyari kanina ..

ansaket!! bakit kailangan ganun?!
pano ako?! akala ko ba ako mahal nya?
at dapat ba talaga dalawang beses masaktan puso ko?!

pakla akong natawa sa naisip ko..
‘mahal‘ ?? e isang lingo pa lang kaming nagkasama eh
pano magkakaron ng pagmamahal sa isang lingong yun?!

ayoko na, pagbalik ko sa Pilipinas kakalimutan ko na din sya
kung anong mga nangyari dito iiwan ko na din dito

ang bigat sa dibdib kasi! sobra!

pagdating ko sa airport, ichineck-in ko agad yung gamit ko
pagkatapos nun umupo muna ako

2:45 pa flight ko, 2:20 pa lang

sa di kalayuan may natanaw ako
napapikit ako sa nakita ko, nangingilid na naman kasi luha ko.
tama na, ayoko na talaga

pagdilat ko, inaasahan kong wala na sila sa paningin ko
pero mali ako, andito na si Pedro sa harap ko

“Lailah I‘m sorry” sabi nya
“nothing to be sorry about” malamig kong sabi
“but --”

“everything that happened between us are just passing fancy, you were dump; I was dump, we were both just looking for something to focus ourselves to, something to pour our feelings on, and the convenience of each other is there, so we thought we had this mutual feeling.. but the truth is? -- this feeling we have? -- this is nothing, nothing more than a playful feeling. besides, aren‘t you happy that you‘re with Jestine again? isn‘t this what you want? to get her back? don’t worry about that feeling too, it won’t last long, after a few days or weeks it will be gone, just like a scratch. I‘m sorry but I have to go”

tumayo ako at akmang aalis na nang hawakan nya yung braso ko

ang sakit!! ang sakit sakit ng puso ko ngayon!! tama na please, naiiyak na naman ako eh

“can you at least tell me your real name?” sabi nya
tinangal ko yung pagkakahawak nya sa braso ko at hinarap uli sya

“can you at least let me leave with my dignity and pride?” sabi ko sabay talikod uli sa kanya

iniwan ko na syang nakatayo dun at pumasok na ako sa gate papuntang plane, alam ko hindi na sya makakasunod saken kaya inilabas ko na lahat ng luhang kanina ko pa pinipigilan habang kausap sya

bakit ganito? masyadong nadurog ang puso ko ngayong lingo, masyado akong nasaktan. masakit! 
sobrang sakit.. ang bigat bigat sa pakiramdam, sana pag balik ko ng Pinas mawala lahat ng sakit nang to, dahil hindi ko na alam kung saan pa ako huhugot ng lakas, lalo ngayon wala nang nagmamahal saken.



AFTER 1 YEAR



“Jamie, hindi ka pa ba uuwi? lika na!”
“oo andyan na, wait lang”

“akala ko magpapaka emotera ka na naman dun sa studio! tong babaeng to, simula nung --”
“hep! tantanan mo ako dyan sa kakulitan mo ha?”
“oo na! sungit!”

“babye Grace”
“bye! ingat ka sa pag dadrive” sabi nya

kumaway na lang ako kay Grace pagkasakay ko sa kotse.
andito na yung kotse saken! ^_^ mga 8months na din
natuto akong mag drive after a month nung dumating to saken.

isang taon na, isang taon na ang nakaraan pero hindi ko padin nakakalimutan si Pedro

nakakatawa noh? kasi naman ako pa mismo nagsabi sa kanya na after ilang days o weeks lang mawawala na yung feelings na to..  pero ewan, mapaglaro ang tadhana eh, yung saken mismo hindi nawala.. well ewan ko lang sa kanya, isang taon na eh.. baka kasal na sila ni Jestine. haay.


His POV

“so this is Philippines” I said while walking out the airport

just a few months ago, I found out that my real mother is a Filipina, my dad told me to go here and meet her

while I was at the plane, I was excited and nervous at the same time because of two things, I’m gonna meet my mom for the first time, and I’m gonna look for someone

they say Philippines is not that big, but not that small either to find a person easily, so good luck to me.


I’ve been here for almost three days now, my mom is a really nice and sweet lady, I must have inherited my sweetness from her.

anyway she asked me to go to a studio nearby to pick up some pictures of my younger siblings. but when I get there one of the employee told me that they are closed already, she also told me  that the keys are with her friend that just left. I guess I’ll just have to go back tomorrow to pick the pictures up.


Her POV

ay nako! traffic na naman, kelan ba luluwag ang EDSA! nakakainis
rush hour na kasi! ayan tuloy, tsk! makapag bukas na nga lang ng radio!

“ayan mga kapatid! balik na tayo sa program natin, magandang gabi po sa inyong lahat” napangiti ako

naalala ko kasi yung kabaliwan ko nung may problema si Pedro, mukha pala akong tanga nun noh? haha

“ayan! may caller na tayo sa kabilang line .. Hello”
“Hello?”
“ay! may accent ang lolo!”

“yes hello, how may we help you?” pag iinarte nung DJ, mukha ngang Englishero yung caller, accent pa lang eh

“umm, I don‘t really know what to say or do here” sabi nung caller, baliw pala to eh tatawag tas di alam gagawin

“ay, kamusta ka naman teh! e how about give others a chance to call us, you can --”
“no wait!”
“ay ang taray! o game, what is your problem ba?”

“I don‘t know where to start but I met this girl in Singapore”
kinabahan ako bigla sa narinig ko, pagka go nung stop light tumawid ako at nag park sa gilid

“and then? wait, is this girl a Singapore citizen?” tanong nung DJ

“no, she‘s a Filipina”
“wow, baka marinig ka nya! okay and then?”

“when we parted at the airport, she told me that the feelings I have for her is just a passing fancy, that after a few days or weeks my feelings for her will fade, that it will be gone for good. but it‘s been a year already and I still have the same feelings for her, and now I‘m sure, a hundred percent sure that I love her”

umiiyak na ako habangng tumatawa, baliw na ata ako anu ba yan..

sigurado akong si Pedro ‘tong nasa radio.. hindi ako pwedeng magkamali

“ay! how sweet! what‘s her name?” tanong nung DJ
“to be honest, I don‘t know her real name” sagot ni Pedro

natawa ako bigla.. adik ka kasi Jamie! ayan tuloy hindi nya masabi kung ano pangalan mo

“eeeh?! susko, na no-nosebleed na ako dito ha! hmm, how about her? does she know your name?”

“no, but she gave me a name to call me, and I gave her a name too. and we are the only one‘s who knows it, besides the people we met at Singapore”

“oohh, I see! can you give us your real name? so if someone would contact us, we can contact you too?”

“my name?” tanong nya

tahimik lang akong nakikinig, hindi ko pa alam tunay nyang pangalan.. pero promise Pedro, maglaro man tayo ng tagu-taguan, hahanapin kita saang sulok man ng Pinas. bakit? kasi alam ko na din, sigurado na din ako sa sarili ko.. siguradong sigurado na ako ngayon …

“my real name is ..”

Mahal kita



--END--


yay! tapos na po.. haha, may konting logic po dyan.. sa tingin nyo ba maghahanapan pa talaga sila?

basahin nyo uli yung 'AFTER 1 YEAR hanggang sa POV ni Damon' :)

ayun po, kung ano man ang naiisip nyo mangyayari after nung word na END .. icomment nyo na lang po.. hehe kung meron man.. :)

DAANG DAANG PASASALAMAT SA MGA NAGBASA AT SUMUPORTA..
I LOVE YOU ALL! MWAH!